På ein køyretur 2. mai i år, dagen før vi reiste til Tanzania, måtte vi stoppe bilen for å sjå kor fantastisk Årdalsvatnet spegla Guds himmel av. Det var eit mektig og talande syn.
Det fekk meg til å tenke på ei oppleving eg hadde i Arusha i januar, på veg gjennom Arusha sine gater saman med to nasjonale medarbeidarar. Dei møtte kjenningar og gjensynsgleda var stor, mykje å snakka om og praten gjekk livleg på iraqw. Eg vart brått omringa av aggressive gateseljarar, medan dei andre var opptekne med å fornya vennskap. Vennleg og bestemt takka eg nei til alle tilboda. Midt oppi dette kaoset la eg merke til 4 andre seljarar, damer som selde frukt. Dei var heilt annleis, kom ikkje stormande som dei andre. Sat berre stille på huk innåt eit butikkvindauga. Det var noko spesielt med dei, andleta var så fredfulle. Kan desse få selt noko som helst så beskjedene som dei er, tenkte eg, og bad ei stille bøn om at dei måtte få mange kjøparar, lell. Då eg opna augo og såg beint på dei, kom det eit stilt karibu, Velkomen.
Den eldste av dei peika først på hjarta sitt og så opp på himmelen, drog kastet sitt til side og synte at ho bar eit kors. Det hadde eg skjønt; andleta, veremåten og atmosfæren rundt dei var så talande og ein veldig kontrast i forhold til dei andre gateseljarane. Dei spegla Guds himmel av. «Alle ... har lagt merke til det.» Fil. 1,5.
Måtte det vere eit gjenskin av Guds himmel der eg og du vandrar også.
Dette verk er lisensieret under en Creative Commons Navngivelse 4.0 Internasjonal lisens
.