I storm og gru på nattsvart hav,
- min Jesus, har du gløymt meg av?
Eg strevar hardt med angst og tvil
og skjønar ikkje kva du vil.
Det tunge, svære som eg ser
kjem trugande imot meg her.
Det skremmer meg, ja så eg skrik,
- men det er du som kjem, - nett slik.
Så talar du så sterkt til meg:
«Ver ikkje redd, for det er eg.
Frimodig ver!» - slik talar du.
Eg vert så glad og full av tru.
Min Herre, er det du, så seg
at eg skal koma bort til deg!
Eg ventar spent i bylgjesprut,
du seier ”Kom!” og eg stig ut.
Med augo mine fest på deg
eg går på vatnet, steg for steg!
Men sjå, kor havet reiser seg!
No søkk eg, Herre, frels du meg!
Du dreg meg opp, ja du er snar!
Og høyr: «Kor lite tru du har.
Kvi tvilar du?» du seier mildt.
Me stig i båten, det vert stilt.
Takk, Jesus, at du Peter fann,
og at du stormar stilla kan
og bergar oss, ja, gong på gong.
Ja, sanneleg, du er Guds son!
Dette verk er lisensieret under en Creative Commons Navngivelse 4.0 Internasjonal lisens
.